รู้สึกอยากเขียนอะไรที่ไม่มีใครรู้จัก

:]

ฉันว่าฉันมีความสุขตามอัตภาพ แต่ก็ยังมีคราบน้ำตา

เมื่อประชากรแถวนี้เบาบางลง
ก็หวังว่า .. ที่ตรงนี้จะกลับมาเป็นส่วนตัวมากขึ้น

ไม่ชอบเรียกร้องความสนใจใคร

แต่ก็ยังอยากเป็นที่รักของใครเหมือนเดิมนะ

แม้จะมีอยู่น้อยยยยยยยนิดก็เหอะ

เวลาที่รู้สึกว่าใครๆก็ไม่รัก ไม่เห็นหัวนี่ มันอยากร้องไห้จริงๆนะ
เหมือนอยู่ตัวคนเดียวท่ามกลางเขาวงกตก็ไม่ปาน

ขอบคุณโบจัง ที่ไม่ว่าเมื่อไหร่
เธอก็ยังรักฉันเหมือนเดิมไม่เคยไปไหน

ถ้าฉันเปรียบเหมือนตัวเองหลงทางอยู่ในเขาวงกตอยู่
เธอก็คือแผนที่ทางออกของฉันนะ
^^*

.

.

สุดท้าย .. ถ้าเรียงตามลำดับก็แปลได้ว่าอยู่ท้ายสุด

สุดท้าย .. บางทีมันก็อาจจะแปลว่าพอแค่นี้เหอะ

สุดท้าย .. เรื่องดีดีที่ตั้งใจจะเขียนก็ปลิวไปกับความรู้สึกขมุกขมัว

ไม่ได้หายจากที่นี่ไป เพราะว่าที่ใหม่ .. ใช้การได้

บางทีครั้งนี้จะเป็นสุดท้ายแล้ว .. ที่จะพับบลิค
จะไม่พับบลิค .. จะพยาม ..

จริงๆที่นี่ก็ไม่พับบลิค .. แต่ก็ค่อยๆรู้กันมาเอง
ก็เอาเหอะ .. ตั้งใจอะไรลับๆ ก็ไม่เคยจะได้ลับเท่าใครเค้า

ให้อะไรใครไปเต็มร้อย ก็ดันคาดหวังจะได้กลับมาใกล้เคียง

สิ่งที่เกลียดที่สุดของตัวเองตอนนี้คือ ความคาดหวัง ที่ฝังรากอยู่ในสันดาน
มันคาดหวังไปเสียทุกอย่าง .. แล้วพอไม่ได้ดั่งใจก็จะเป็นจะตายแบบนี้ ..

เมื่อไหร่จะหาย ..

สุดท้าย .. ก็พ่นความรู้สึกออกมาได้แค่นิดหน่อยเอง

จะเก็บกดไปถึงไหนเรา?